June 13, 2018 at 10:50PM

June 13, 2018 at 10:50PM

نویسنده:Zhuanتاریخ:۲۳ خرداد ۱۳۹۷دیدگاه:بدون نظربازدید:333

@zhuanchannel
شلوار قرمزت رو در بیار وگرنه کشته می شی

قبل از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۲، وزیر جنگ فرانسه در حال
بازگشت از جبهه‌ بالکان به این نتیجه رسید که بُرد گلوله‌های اسلحه‌ها به
شدت افزایش یافته و نیاز به استتار (مخفی ماندن از دیدرس دشمن)
بیش از گذشته است. چرا که دیده شدن هر سرباز، یعنی هدف‌گیری دقیق
توسط دشمن و نهایتا کشته شدن

او لباس کم‌رنگ بلغارها را دید و تصمیم گرفت لباس سربازهای
فرانسوی را هم تغییر دهد.

سربازان فرانسوی تا آن زمان همچنان لباس آبی پررنگ با شلوارهای
قرمز می‌پوشیدند.
پیشنهاد داد تا سربازان فرانسوی لباس خاکستری-آبی یا خاکستری-سبز
بپوشند؛ اما غرور ارتشِ نمی گذاشت.
آن‌ها به همان اندازه‌ای در پوشیدن کتِ دامن‌دارِ آبی و شلوار قرمز
اصرار داشتند؛ که زمانی در نپذیرفتن توپ‌های سنگین پافشاری کرده
بودند.

نظامیان فرانسوی «حیثیت ارتش» را در خطر می‌دیدند؛ چرا که رنگ
لباس‌شان داشت تغییر می‌کرد! روزنامه‌ «اکو دو پاری» نوشت: «
به‌فراموشی سپردن تمام آن‌چه رنگی است، تمام آن‌چه به سربازان
سیمای درخشان می‌بخشد؛ هم خلاف سلیقه‌ فرانسوی است و هم خلاف
عملکرد نظامی!!»

می بینید چگونه با هیجانات کاذب، واقعیت های واضح را نادیده گرفتند.
در هر صورت آن زمان مساله‌ حیثیت و غرور فرانسوی قابل شوخی
کردن نبود.

وضعیت زمانی بدتر می شود که وزیر جنگ قبلی هم به نفع وضعیت
موجود وارد میدان شد! موسیو اتیِن، وزیر قبلی از جانب فرانسه گفته
بود: «حذف شلوار قرمز؟ هرگز! شلوار قرمز یعنی فرانسه!»

بعدترها زمانی که فرانسوی‌ها گروه گروه در مقابل اسلحه‌های آلمانی قتل
عام می‌شدند و مثل برگ‌های درختی در پاییز بر روی زمین می‌افتادند؛
هیچکدامشان شاید نمی‌دانست که شلوارهای قرمز یا حیثیت فرانسه
چگونه آنان را به کشتن داده‌اند.

وزیر جنگ فرانسه، مسیمی، بعدترها اعتراف کرد: «آن چسبیدن
کورکورانه و ابلهانه به چشمگیرترین رنگ، عواقبی سخت در پی
داشت»!!!
(برگرفته از نوشته دکتر امیرناظمی، ژرف اندیش و آینده پژوه)

چه باید کرد؟

در دنیای تغییرات شگرف و همیشگی، آنان‌که با تحولات، خود را
تطبیق نمی دهند، همانند کسانی که شلوار قرمز را هویت ملی‌شان
می‌دانند، هم خود و هم کشورشان را قربانی می‌کنند.

اگر نمی‌خواهیم که شلوار قرمز بر پا، جلوی مسلسل‌ها هدف قرار
گیریم؛ پس چاره‌ای نداریم جز آن‌که با حافظان وضع موجود گفتگو کنیم؛
به زبان های مختلف و مثال های مختلف با خود و با دیگران تکرار
کنیم: «شلوار قرمز» هیچ ارتباطی به «حیثیت و غرور
فردی./سازمانی/ملی» ندارد

هر چیزی را سریع تبدیل به ارزش، هویت، حیثیت و غرور
فردی/سازمانی/ملی نکنیم.
بخشی از مقاله ی
#دکتر_مجتبی_لشکربلوکی

پ.ن: انقد به هم رسیدیم گفتیم به نظرت چی میشه مملکت؟ چیکار کنیم
اخه.چرا قیمتا یهو اینجوری شدو…انقد اینارو باخودمون و با هم تکرار
کردیم ورم معده گرفتیم
مجله هنرى ژوان

برچسب ها: ,

دیدگاه

دیدگاه خود را ارسال کنید