May 17, 2017 at 09:04PM

May 17, 2017 at 09:04PM

نویسنده:Zhuanتاریخ:۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۶دیدگاه:بدون نظربازدید:470

@zhuanchannel
يک دسته از آدم‌ها هستند که ترازويشان را توی دوستی در
حال تعادل قرار داده‌اند. بی کوچکترين خطايی ،
رباتي می‌شوند با برنامه‌ای عينا شبيه به خودت، و هيچ تلاش
و خلاقيتی فراتر از اين برنامه انجام نمی‌دهند. اس ام اس
بزنی، اس ام اس می‌زنند. زنگ بزنی، زنگ می‌زنند. نامه
بنويسی، نامه می‌نويسند.

بگويی: “دوستت دارم”، می‌گويند: “دوستت دارم.” دعوا کنی،
دعوا می‌کنند. قهر کنی، قهر می‌کنند. هديه بدهی، هديه
می‌دهند. خوشحال باشی، انرژی می‌دهند. غمگين باشی،
غمگين‌ترت می‌کنند.

بعد يک جا چشم‌هايت را باز می‌کنی و می‌بينی بيشتر تو بودی
که برای حفظ رابطه تلاش کرده بودی و طرف مقابلت تنها
آينه‌ای در برابر تو بود.
تو که خسته شوی. تو که کم انرژی شوی. تو که برای چند
لحظه خودت را پشت اتفاقی پنهان کنی، تو که از اتفاق کوچک
يا بزرگی دلخور شوی، تو که شلوغ شوی. می‌بينی آدم‌ها
نيستند، رفته‌اند .
شايد رفته‌اند تا ربات يکی ديگر شوند!
#ناشناس
مجله هنرى ژوان

برچسب ها: ,

دیدگاه

دیدگاه خود را ارسال کنید