January 14, 2017 at 12:55PM

@zhuanchannel
یک نفر سرچ کرده ؛ " وقتی کسی ما رو ول کرد رفت "
و گوگل نشونه ی اینجا رو بهش داده ، حالا اینکه چرا وبلاگ من ؟ … بماند !
اما خواستم به اون دوست عزیز بگم وقتی کسی ما رو ول کرد و رفت ، خب به درک بهترین جمله و استراتژیه که میشه با تکیه بهش به زندگی ادامه داد ، شاید الان که اینا رو می نویسم بگید خیلی بی رحمم و یا اون آدم رو نمی فهمم یا همچین چیزی رو تجربه نکردم و هزار تا حرف دیگه اما هر آدمی یک روز به جایی می رسه که میفهمه عزا گرفتن برا کسی که رفته یه جور حماقته ، میفهمه تک تک لحظه هاشو هدر داده ، به خودش ، به آدمایی که دوستش دارن ظلم کرده .
ما آدما هنوز قدرت تشخیص یه عشق دوزاری رو نداریم ، انقدر زندگی و لحظه هامون رو وقف یه رابطه بی ارزش می کنیم که موقع از هم پاشیدنش خودمون رو می بازیم .
خودمم رو از این آدم ها جدا نمی کنم کاش هممون انقدر عقل مون درست کار می کرد که می فهمیدیم زندگی خیلی جدی تر از این حرف هاست ، خیلی با ارزش تر از این حرف هاست ، باید انقدری خودمون رو دوست داشته باشیم که به کسی اجازه ندیم به ما آزار برسونه ، رفته ؟ خب بره … ! می میرم و نمیتونم و این حرفا هم همش الکیه یه آدم بارها میتونه از نو شروع کنه ، و هیچ آدم دیگه ای اجازه نداره شادی ، خندیدن و خوشبختی رو از ما بگیره .
اگه واقعا ما از خودمون مطمئن باشیم و بدونیم همه سعی مون رو برا خوب بودن کردیم دلیل نداره از رفتن کسی تا آخر عمر غمباد بگیریم ، سخته میدونم ، سنگ که نیستیم ، ناراحت می شیم حتی ممکنه از بعضی اتفاقا بشکنیم، اما مهم اینجاست که تا کی به غم ادامه بدیم ؟ من همیشه به این اعتقاد دارم که آدما حق دارن بابت اتفاقات تلخ زندگی شون ناراحت باشن ، حتی گریه کنن اما تا کی اش مهمه ، از جایی به بعد باید این غم تموم شه ، باید جنگید و بعدش رها شد ، رها شد و لبخند زد .
تموم شد رفت خب بشه. به سلامت
#ماجان
مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

یازده − ده =