September 22, 2018 at 12:15PM

@zhuanchannel
ایرانیان باستان ، مردمانی شاد و سپاسگزار و قدردان داشت که در طول تاریخ به شکرانه ی هر نعمتی، به داد و دهش و خیرات می پرداختند.

معرفی شش گاهان

شش جشن گاهان ، مربوط به اوقات ششگانه ی آفرینش جهان و جهانیان است. به همین خاطر در آیین ایران باستان، این شش هنگام به شکرانه ی اوقات شش گانه ی عالم خلقت جشن گرفته می شد.

مدت هر یک از این جشن ها پنج روز است که آخرین روز آن را جشن واقعی و گاهنبار است و چهار روز اولی به منزله مقدمات جشن می باشد زیرا کار هر بخش از آفرینش جهان از اولین روز، آغاز شده و در روز پنجم به پایان رسیده است.

هرکدام از شش گاهان را به نامی می خوانند، از جمله:

۱) "میدیوزرم "در چهل و پنجمین روز سال برابر با ۱۵ اردیبهشت که زمین سبز و خرم است.

۲) "میدیوشم" در صد و پنجاهمین روز سال برابر با ۱۵ تیرماه.

۳) "پیتی شهیم" یعنی دانه آور. صد و هشتادمین روز سال برابر با سی ام شهریور؛ وقتی که گندم می رسد و خرمن به دست می آید.

۴) "ایاثرم" یعنی آغاز سرما. دویست و دهمین روز سال برابربا سی ام مهرماه

۵) "میدیارم" در دویست و نودمین روز سال یعنی ۲۰ دی؛ هنگامی که موقع آرامش مردم و چوپانان و کشاورزان است.

۶) "همس پت میدیم"، به معنی برابر شدن ساعات روز و آغاز اعتدال بهاری و جشن فروردین است.

آداب جشنهای گاهنبار

در نزد زرتشتیان ایران و هند این شش گاهان، زمان انفاق، بخشش و نیکی و کمک به نیازمندان است. جشنی که در این شش هنگام برگزار می شود متعلق به همه مردم است؛ غنی و توانگر در کنار بی نوا وتهی دست. کسانی که از عهده مخارج این جشن برنمی آمدند باید در مراسم که متمولین بانی آن بودند یا مراسمی که از هزینه موقوفات برگزار می شد، شرکت کنند و از خوان نعمت توانگران بهره مند شوند.

در این مراسم، ابتدا بخش هایی از اوستا را موبدان می خواندند، سپس سفره عام را گسترانده و هرکس (اعم از فقیر و غنی) بر سر سفره گاهنبار می نشستند و از آن استفاده می کردند.

تا زمان انوشیروان ساسانی این جشن به همین شکل برگزار می شد
ایرانیان باستان به علت تعدد جشن های سالیانه شادترین مردم دنیا بودند.
مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

16 + پانزده =