September 22, 2019 at 08:00PM

@zhuanchannel

کارِ مرا تکرار نکنید

بالاخره در 49 سالگی به آرزوی دیرینم دست یافتم: فتح قله دماوند، فراتر از ابرها. کار سنگینی که برای آن بسیار ورزش و تمرین کرده بودم. در طول ورزش و صعود هیچ مشکلی نداشتم. یک سال بعد، روز 14 اردیبهشت 1397 به باشگاه رفتم مثل همیشه، و پس از گرم کردن، وزنه زدن و حدود 5 کیلومتر پیاده روی و دویدن روی دستگاه، کم کم داشتم برای رفتن به رختکن آماده می شدم: درد شدیدی در قفسه سینه حس کردم. "حتما دستم رو زیاد کشیدم و عضله م کش اومده". در رختکن که همیشه عرقم خشک شده بود، برعکس خیس عرق بودم.

درد قفسه سینه ام شدیدتر شده بود. اشتباهم اینجا بود به جای تلفن زدن به اورژانس (تلفن 115) سوار ماشین شدم و حدود 3 کیلومتر تا خانه رانندگی کردم. درد و تعریق تمام نمی شد. طاقتم تمام شد و همسرم را صدا زدم.

همین که به اتاق اورژانس بیمارستان رسیدم و شرح حالم را می گفتم، پزشک مربوطه دوید برای آماده کردن دارو و سرم. پرستاری آمد و گفت فوری باید نوار قلب بگیرد. دکتر گفت دچار حمله قلبی شده ام و باید برای نجات جانم، فوری مرا به "کت لب" یا همان اتاق آنژیوگرافی ببرند.

فکرش را بکنید: شریان نزولی چپ قلبم 99 درصد بسته بود. یک استنت (فنر قلبی) در رگم گذاشتند که باز شود اما آسیبی که تا آن لحظه به قلبم وارد شده بود، ترمیم نمی شود.

دکتر به من گفت زندگی را دوباره هدیه گرفته ام. یک داروی ضدانعقاد خون هم برایم تجویز کرد. گفت داروی کاهش دهنده کلسترول خون را کاش قطع نکرده بودم و اکنون با جدیت ادامه دهم و از همسرم خواهش کنم سیگار را کنار بگذارد زیرا دود دست دوم و سوم هم باعث تنگی رگهای قلبی می شود. پیشنهاد کرد چند کیلو وزنم را کم کنم. گفت خوشبختانه هم فشار خونم خوب است هم سابقه خانوادگی مثبت برای حمله قلبی ندارم. دکتر گفت در ایران سن بروز سکته قلبی بین 40 تا 50 سال است اگرچه در هر سنی شاید رخ دهد.

دو روز بعد رفتم برای قدم زدن آرام فقط رفتم تا سر کوچه و برگشتم. خسته و کوفته شدم. فریاد زدم: این هم من جدید. امروز می توانم حدود 5-6 کیلومتر راه بروم اگرچه با خستگی و چندین توقف. اگرچه دیگر مثل سابق نیستم؛ خوب است که می توانم در حد خودم از زندگی بیشترین لذت ممکن را ببرم.

نکته ها: اگر به حمله قلبی شک داریم بیمار را با برانکارد یا صندلی چرخدار باید به بیمارستان رساند و در اسرع وقت. هرچه فعالیت بیمار بیشتر باشد یا دیرتر برسد احتما نارسایی قلب بیشتر است. اگر بیمار به خاطر گرفتگی رگ قلب از قبل دارو می خورده بد نیست نام داروها را تلفنی به اورژانس اعلام کنیم شاید بگویند قرص زیرزبانی را بلافاصله و حتی دو سه تا زیر زبان بیمار بچکانید.

@vastar2
مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دوازده − 9 =