November 3, 2019 at 01:20PM

@zhuanchannel
اصطلاح کاریابی یا Job Hunting یا شکار شغل رو اینجا زیاد شنیده بودم اما خیلی درموردش نمیدونستم. این هفته بخاطر موضوع گفتگو که در کلاسهای مختلف مطرح شد، بلاخره تونستم اطلاعاتم رو کامل کنم و براتون بنویسم.

دانشجویان دوره لیسانس در ژاپن، فرض کنید قراره ۱۲۰ واحد تا سال چهارم بگذرونن. همه دانشجوها، حدود هشتاد درصد واحدها رو در سال اول و دوم برمیدارن و بطور فشرده و تمام وقت فقط درس میخونن. سال سوم ترم اول هم ده درصد دیگه رو برمیدارن ولی بیشتر روی تمرین مصاحبه شغلی متمرکز میشن.

با پایان ترم پنجم، به مدت یه هفته، هفته اخر مرداد، در ژاپن دوره‌ی شکار شغل در تمام کشور اجرا میشه. تمام کمپانی ها و ادارات، مشغول انتخاب بین درخواست شغلی دانشجوها میشن.

دانشجوهای ممتاز دانشگاه های درجه یک دولتی، همون یکی دوروز اول بهترین موقعیت ها رو در کمپانی‌های تویوتا و نیسان و … پیدا میکنن و در مصاحبه شغلی قبول میشن. دانشجوهای پایینتر هم کمپانی های پایینتر تا جایی که شاگردان ضعیف دانشگاه های خصوصی و ضعیف، گاهی شش ماه دنبال کار میگردن.

خب حالا این یک سال و نیم باقیمونده تا گرفتن لیسانس چی میشه؟ همه این بچه ها باید برای دوران کارآموزی سخت و سنگین، برن کمپانی هایی که استخدام شدن.
هفته ای چند روز. هیچ درآمدی دریافت نمیکنن اما یک سال و نیم سابقه کاری رسمی براشون رد میشه.
طبق قانون دانشگاه ها، اولویت با کاره، بنابراین اگر دانشجویی بخاطر کاراموزی سرکلاس یا امتحان ترم های اخر حاضر نشه، استاد نمیتونه بهش ایراد بگیره.

اینجاهم مثل ایران دانشگاه ها به دو دسته دولتی و خصوصی تقسیم میشن. دانشگاه های دولتی بسیار سخت گیر و سطح بالا هستند و مسلما کمپانی های برتر، فقط اونهارو استخدام میکنن (دانشگاه درجه یک=متخصص)، دانشگاه های خصوصی بجز تعداد اندکی، بسیار سطح پایین و ضعیف هستن و بچه ها نمیتونن کارخوبی پیدا کنن. اما همونها هم بزور کاری پیدا میکنن وکمی بعد از لیسانس استعفا میدن. اینطوری هم کلاسها رو پیچوندن هم یک سال و نیم سابقه به دست آوردن و بعد میرن دنبال خوندن ارشد یا کار دیگه.

کمپانیها تلاش میکنن تا بهترین حقوق و حمایت رو به شاگردان ممتاز ارائه کنن. البته این سیستم واقعا برای دانشجویان و خانواده هاشون دلهره اوره اما باعث شده این کشور هرگز مشکل اشتغال‌زایی و کاریابی نداشته باشه. اکثر شاگردهای معمولی و پایین، کارهای دفتری معمولی و ساده تری پیدا میکنن.
زمانیکه از ژاپن می نویسم، منظورم این نیست بهترین سیستم دنیاست و باید بی چون و چرا اجرا بشه اما مسلما ادم عاقل، افکار مختلف رو میشنوه و ازشون ایده میگیره.

زینب بهرامی
مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 − 5 =