@zhuanchannel

آخر ای باد صبا بویی اگر می‌آری
سوی شیراز گذر کن که مرا یار آنجاست

بی‌تردید هوای بهاری شیراز جوهره‌ی خاصی داشته که دو شاعر، چون سعدی و حافظ را در دامن خود پرورده است.
آیا این تأثیر نسیم است که از گرمسیر و از دریا بر می‌خیزد و آنگاه بر فراز شیراز با وزش خنک شمال می‌آمیزد و بدینگونه درخت لیمو و نارنج و انار می‌توانند با گردو در کنار هم قرار گیرند؟
آیا وزش نمکسود دریاچه‌ی مهارلوست که چاشنی نمک را در هوا می‌پراکند و حالت رخوتی می‌بخشد و رابطه‌ی انسان را با طبیعت رایگان‌تر می‌کند؟
نشانه‌اش همین امروز هم در روزهای تعطیل در باغ دلگشا می‌بینید که زن و مرد و کودک بساط چای را روی زمین پهن می‌کنند و به همین خوش‌اَند که ملال زندگی روزمرره را با حضور سبزه و گل از در برانند

محمدعلی اسلامی ندوشن

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

چهار + 15 =