July 12, 2022 at 09:31PM ‘s Post

@zhuanchannel

ما هيچ چاره ای جز خوشبختي نداشتيم.
زيرا از هر طرف كه می رفتيم باز هم به خوشبختي مي رسيديم؛ ما هر كاری كه می كرديم باز هم خوشبخت می شديم.

ما گريه می كرديم اما خوشبخت بوديم .
ما شكست مي خورديم اما خوشبخت بوديم.
ما مي ترسيديم اما خوشبخت بوديم.

خيلي ها تلاش مي كردند كه اين خوشبختي را بگيرند : خنجر از پشت مي زدند و مي گريختند ما زخمي مي شديم اما همچنان خوشبخت بوديم.

نردبان را از زير پايمان مي كشيدند، ما مي افتاديم و دست و پايمان مي شكست اما خوشبخت بوديم.

روح و روانمان را به آتش مي كشيدند ، ما مي سوختيم و خاكستر مي شديم اما باز خوشبخت بوديم.

سال ها طول كشيد اما از يك جايي به بعد فهميديم كه ما به هر شكل و هر جا و هر زمان خوشبختيم و هيچ چيز و هيچ كس قادر نيست اين خوشبختي را بگيرد!

ما خوشبخت بوديم نه به خاطر اينكه هميشه مي خنديديم و خوشحال بوديم و قند توي دلمان آب مي شد، نه.

ما خوشبخت بوديم نه براي اينكه ثروتمند بوديم و مشهور بوديم و موفق بوديم و هر چه كه مي خواستيم فراهم بود و هر آرزويي كه مي كرديم برآورده و هر دعايمان مستجاب، نه.

ما خوشبخت بوديم ، نه براي اينكه اندوهي نبود و مشكلي نبود و چالشي نبود و دردي نبود و هزار و يك گره نبود، نه.

ما خوشبخت بوديم چون وقتي ديگران بدي
مي كردند و ما مي توانستيم بدي كنيم، بدي نمي كرديم.

چون انتقام نمي گرفتيم ، توطئه نمي كرديم، دسيسه نمي چيديم، حيله نمي كرديم
مكر نمي كرديم، دروغ نمي گفتيم، خيانت نمي كرديم، ما توانش را داشتيم ، امكانش را هم.

هوش و فراست بد بودن را هم داشتيم اما از اين توان و امكان و فراست استفاده نمي كرديم.

بد نبودن نتيجه اي داشت كه اسمش شرافت بود و شرافت نام ديگر خوشبختي بود .

كاش مي توانستم برايت بگويم كه شرافت تا كجا خوشبختي مي آورد.

حتي ثروتمندترين آدم ها و مشهورترين آدم ها هم به شرافت غبطه مي خورند.

حتي رذل ترين آدم ها كه تمام عمر شرافت را زير پا گذاشته اند ، حسرت ذره اي شرافت را مي خورند و آرزويشان اين است كه كاش قادر بودند كه شرافت را زير پا نگذارند.

تنها چيزي كه حسادت انسان ها را بر مي انگيزد ، انسانيت است. و گرنه هيچ امكان و موقعيت و دارايي و ثروتي هرگز حسادت برانگيز نيست.

به غير از شرافت و انسانيت هر تعريف ديگري از خوشبختي، سوءتفاهم است.

هر روزي را كه شرافتمندانه زندگي كني، خوشبختي و هر ساعتي را كه انسان باشي، خوشبخت بوده اي.

بد بودن و كثيف بودن و آلوده بودن، عملياتي انتحاري ست عليه خود عليه انسان عليه شرافت و خوشبختي.

بدون شرافت و انسانيت ، بدبختي و بيچارگي ست ، حتي اگر همه جهان در مشت آدم باشد.

ما خوشبخت هستيم چون هنوز پايبنديم به مفهوم انسانيت و به قاعده شرافت.
همین!

#unknown
By: via مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

یک × 5 =