August 21, 2022 at 10:31PM ‘s Post

@zhuanchannel

هر چند که به زبان می گوییم که بر خدا توکل می نماییم ولی در واقع این طور نیست.

با وجود این که می گوییم که مشکلات خود را به خدا (عشق) می سپاریم ولی باز هم به آنها می چسبیم. اکنون به او ایمان نداریم.

هرگاه دیگر به آنها نیاندیشیم و به خاطر آنها آشفته و نگران نگردیم، خدا هم می فهمد که قصد داریم تمامی مشکلات را حل کنیم.

به همین دلیل هم هست که نتیجه ای از دعاهای خود نمی گیریم.
چون "توقع" داریم. فکر می کنیم که می دانیم چه چیزب برای ما درست و کامل است و وقتی چیزی از خدا می خواهیم این کار را تقریباً به شیوه ی دستوری انجام می دهیم.

به او می گوییم که چه چیزی، چگونه، به چه رنگی و در چه زمانی می خواهیم.

ولی خدا قبل از اینکه درخواست نماییم می داند. او آن قدر به ما نزدیک است که نیازی به فریاد زدن نداریم.
همین که به آن بیاندیشیم کافی است.

خدا خیلی بیشتر از آنچه که در تصورمان بگنجد برای ما در نظر دارد.
فقط منتظر است که به او اجازه دهیم تا به ما عطا نماید.

اگر چیزهای خاصی از او بخواهیم مثلاً "خدایا می خواهم آن قدر پول داشته باشم که به اروپا سفر نمایم" در واقع برای خواسته ی خود محدودیت قائل شده ایم.
خدا هر چه را که در لحظه درست است به ما می دهد. در این مثال شاید برای من درست این باشد که به جای اروپا به آمریکای جنوبی بروم ولی از آن جایی که راه آن را بسته ام‌ و آنچه را که خواسته ام برایم درست نمی باشد پول آن هم فراهم‌ نمی گردد.

شاید مقرر بوده در اروپا تصادف کنم و بمیرم. اگر با این‌ روش در را به روی خود ببندیم امکان دریافت چیز درست و کاملی را در هر لحظه از خود گرفته ایم.

خدا گاهی اوقات مثل والدین خوبی که می دانند فرزندشان نمی توانند خاطرات یا عواقب آنچه را که خواسته است دریابد جواب منفی می دهد. به همین دلیل رمز موفقیت در این می باشد که آنچه را که درست و کامل است بطلبیم و ما نمی دانیم که آن چیست. لازم است دست از توقعات خود بشوییم.

مناسب ترین و کامل ترین چیز در زمان درست سر خواهد رسید. هرگز نمی دانیم که از کجا می آید. برای این که هدیه ای خود را دریافت داریم باید اول اجازه ی آن را بدهیم.
#میبل_کتز
By: via مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

3 × 2 =