August 22, 2022 at 02:14PM ‘s Post

@zhuanchannel

– زنان به ندرت تشویق می‌شوند
که توانایی‌های ذهنی خود را حتی از حداقل استانداردها بالاتر ببرند.

– زنانگی با ناشایستگی، غیرفعال بودن، غیر رقابتی بودن و خنگ بودن تعریف می‌شود.

– زنان از کودکی عادت‌ کرده‌اند وابسته باشند و صدالبته، ماجراجو و بلندپرواز نباشند.

– ترجیح جامعه به لَوَندی و جذابیت زن است
تا قدرت او.

– زن بودن مانند بازیگری است.
زنانگی با در اختیار داشتن تماشاچی‌ها، لباس‌ها، دکور، نورپردازی و حرکات روش‌مند، نوعی نمایش و تئاتر است.

از اوان کودکی دخترها درباره‌ی ظاهرشان به‌طور اغراق‌آمیز و آسیب‌زا دوره می‌بینند و عمیقا با استرس فوق‌العاده بابت نشان دادن خود به عنوان ابژه‌های جذاب فیزیکی تکه‌تکه می‌شوند.

– زن ، از منظر کالایی دیده می‌شود که با بالا رفتن سن، مدام ارزش‌اش تقلیل پیدا می‌کند.

– آزادی زنان نیازمند انقلاب فرهنگی است که به نگرش‌ها و عادت‌های ذهنی حمله کند.

– در تقویم زندگی انسان‌ها، خانواده اولین و از نظر روان‌شناسی انکارناپذیرترین مدرسه برای تبعیض جنسیتی است.

خانواده نهادی سازمان‌یافته برای استثمار زن به عنوان ساکن تمام‌وقت فضای خانوادگی است. عملکرد خانواده‌ی هسته‌ای چیزی جز سرکوب زنان نیست.

– شیوه‌ی آموزش زنان در ارتباط با زیبایی، مشوق خودشیفتگی است و وابستگی و نابالغی را تقویت می‌کند.

از کتاب: جستارهایی درباره‌ی زن
نویسنده: سوزان سانتاگ

مترجم: آذر جوادزاده

@Ri_sheh
By: via مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بیست − 5 =