September 17, 2022 at 12:12AM ‘s Post

ماجرای مهسا امینی، بیشتر از این‌که ماجرای «فرد»، «وضعیت زنان» و «حجاب» و «گشت ارشاد» باشد؛ مسئله عمیق‌ترِ دیگری‌ست که دل‌نگران‌کننده‌تر است.‌ واکنشِ ما در فضای مجازی بیش از هر چیزی تقلیل ماجراست تا ماجرای بعدی و بعدی‌تر؛ بدون ذره‌ای تغییر.

ما با یک «لجاجت سیستماتیک» مواجهیم. ما در چهارچوب سیاست‌ها و ساختار حکومتی توتالیتر تنفس می‌کنیم که نشان داده، هیچ بیمی از خشم و نفرتِ ما نسبت به خودش ندارد، چراکه هیچ‌وقت در تلاش برای اقناع، تغییر و جایگزینی روش‌های تازه نبوده؛ بلکه بیش‌‌ازپیش بر لجاجت و حماقت خود تأکید دارد و بیش از هر چیزی به رضایتِ همان عدهٔ قلیل بدنهٔ خویش می‌اندیشد که همیشه در پیِ تطهیر و تقدیس او بوده‌اند.

برای چنین حکومتی، مشروعیت پایه‌های برقراری و ماندگاری خود آن‌قدر اهمیت پیدا می‌کند که دیگر مسئله «دین» و «وطن» که به‌بهانهٔ توجه و حمایت از آن‌ها اعتبار یافته، ذره‌ای اهمیت نداشته باشد.

یک‌جایی در مواجهه با چنین‌ تلخی‌‌هایی آدم از خودش می‌پرسد، مسئله چیزی فراتر از برداشتن چندمانعِ بر سر راهِ زنان است. مسئله عمیق‌تر و کلان‌تر است. ما با ساختاری مواجهیم که بی‌ارزش‌کردن و تحقیرِ شأن آدمی را مثل آب‌خوردن بلد است و واکنش‌های ما، عملاً آجری از آجرهای این ظلم را تکان نمی‌دهد!

آدم یک جایی با خودش فکر می‌کند، با یک سوزن چطور می‌توان حفره‌ای عمیق در یک دیوار بُتنی ساخت؟ وقتی بضاعت ما یک سوزن است و دیوار بُتنی هرروز ضخیم‌تر و عمیق‌تر می‌شود؛ به‌واسطهٔ رنج‌ها، سوگ‌ها و اندوه‌هایی که به جان‌مان می‌اندازند.
By: via مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

چهار + پانزده =