November 2, 2022 at 07:19PM ‘s Post

@zhuanchannel

اگر به مدت چند دقیقه دچار استرس شویم، آیا بدنمان از بین می‌رود؟ پاسخ منفی است. طراحی بدن طوری است که می‌تواند قله‌های کوتاه مدت استرس را تحمل کند و به سرعت به حالت عادی برگردد. فقط دو دقیقه بعد از رویداد استرس‌زا، بدن مولکول‌های آدرنالینی را که در واکنش به خطر تولید کرده بود، تجزیه می‌کند. پاک شدن کورتیزول دیر-سوز از بدن به 20 دقیقه زمان نیاز دارد.

بدن طوری طراحی شده است که در واکنش به تهدیدات عینی به سرعت کورتیزول تولید کند و سپس هنگام رفع خطر آن را به سرعت از بدن پاک کند. خب، اگر کورتیزول و آدرنالین به سرعت از بین می‌روند، پس چطور ممکن است که سطح این مواد در بدن به مدتی طولانی بالا بماند؟ 

پاسخ فکر کردن است – خصوصاً افکاری که منجر به بروز احساسات قوی می‌شوند. فکر کردن باعث می‌شود سیگنال‌های از گذرگاه‌های عصبی منفی مغز عبور کند و ما توجه خودمان را به عواملی در محیط معطوف می‌کنیم که به ما استرس می‌دهند و به این طریق باعث تولید مزمن کورتیزول می‌شویم.

حتی اگر ببری هم در پشت بوته‌ها نباشد، تفکر منفی می‌تواند کورتیزول را بالا ببرد.

مغزهای فوق‌العاده‌‌ی ما می‌توانند خود را در اندیشه‌ی چیزهای بدی که در گذشته رخ داده‌اند و چیزهای بدی که ممکن است در آینده رخ دهند، غرق کنند.

حتی اگر چیزی هرگز رخ نداده باشد و هرگز هم رخ ندهد، باز می‌توانیم روی آن تمرکز کنیم.

آن را تصور کنیم
به آن فکر کنیم
در موردش حرف بزنیم و
از آن فاجعه بسازیم. 

بدن فرق بین تهدید واقعی و تهدید خیالی را نمی‌داند. بدن نمی‌داند که آن تهدید خیالی‌ای که ما به واسطه‌ی افکار منفی در ذهن خود ایجاد کرده‌ایم، واقعاً بقای ما را تهدید نمی‌کند. ما فقط با فکر کردن می‌توانیم کورتیزول خون را بالا ببریم و صدمات زیادی به سلول‌های بدنمان وارد کنیم.

(کتاب از ذهن تا ماده صفحه ۳۱۲)

دکتر جو دیسپنزا
داسون چرچ

پ.ن: پس چون مغز زود گول میخوره فقط به نور و پیروزی و شجاعت فکر کنو هر لحظه تو ذهنت تصورش کن تا به عینیت دربیاد
By: via مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دوازده + شش =