در آبان خونین ۹۸، وقتی نوشتم بر خلاف باور قبلی‌ام «ما شهروند نیستیم، هرگز نبودیم. ما اسیریم، میلیون‌ها اسیر»
این روز را می‌دیدم.

من یکی که همین جا می‌مانم و اصلا هم قصد رفتن ندارم. برخلاف اراجیف گسترده‌ای که در این سال‌ها بر سر زبان طرفداران شما گشت، پاسپورت یا اقامت هیچ جا را جز ایران ندارم. می‌مانم و مثل ‌این همه مردم به جان آمده‌ی به پا خاسته وقتی حقم را فریاد می‌زنم، سرم را بالا می‌گیرم و صاف توی چشمانتان نگاه می‌کنم. این شجاعت را از زنان سرزمینم به ارث ‌برده‌ام که سالهاست هر روز زندگی‌شان را با مقاومت و برابری طلبی آغاز، و با رویای آزادی به پایان می‌برند.

می‌مانم، دست از کار می‌کشم، کنار خانواده‌های زندانی‌ها و کشته‌ شده‌ها می‌ایستم و حق‌خواهشان خواهم بود، برای خانه‌ام می‌جنگم، برای ایستادن پای حقم هر هزینه‌ای که باشد می‌دهم، و مهم‌تر از همه: به آن چه امروز با هم می‌سازیم ایمان دارم.
ترانه علیدوستی

#زن_زندگی_آزادی
#مهسا_امینی

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

سه × 2 =