@zhuanchannel
‌دهه ۵۰ میلادی، مائو که رهبر چین است و قبلهٔ عالم کمونیسم بعد از مرگ استالین، دستور داده زمین‌های کشاورزی در چین مصادره شود. مردم اجازه زندگی در خانه و ملک اجدادی خود را ندارند و هر که بنایی دارد باید با بقیه به اشتراک بگذارد. محصولات کشاورزی که مردم برای تولید‌شان در زمین‌های دولت رایگان کار می‌کنند، در ازای دریافت کمک نظامی و پرشدن جیب بالادستی‌های چین به کشورهای دیگر صادر می‌شود. بقیه کشورهای کمونیستی در آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی هم به خاطر برنامه صدور فرهنگ کمونیستم از جیب مردم چین سیر می‌شوند.
مردم چین گرسنه‌اند و کمبود مواد غذایی درمانده‌شان کرده اما مائو دستور می‌دهد قابلمه‌ها، پستوها و اندیشه آدم‌ها زیرنظر باشد. اندازه خوراک تنگدستان باید برابر باشد، در حالیکه بزرگان حزب در خانه‌های عظیم، با شکم‌های برآمده، زندگی آسوده‌ای را می‌گذرانند. زندگی آنها با یک‌دست‌کردن فقر و مصیبت تأمین می‌شود، با زیباسازی مستمندی؛ هر چه مردم فقیرتر، آنها در امان‌تر.
فیلم بادبادک آبی، زندگی در دوران مائو از دید کودکی که تباه‌شدن آدم‌ها و رؤیاهایشان را زیر سیاست نابودکننده، تجربه می‌کند.
gooshe
اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

11 + ده =