@zhuanchannel
هفت‌سال دیکتاتوری نظامی در آرژانتین برقراربود
دست‌کم ۳۰ هزار کشته و ناپدیدشده برجای گذاشت. فرمانده‌ها معتقد بودند برای حفظ امنیت نظام، هرگونه جنگ حتی با روش‌های خشن و غیراخلاقی، هر تجاوز و قتل و شکنجه‌ای ضروری‌ست. خفه‌کردن منتقد، از بین‌بردن مخالف، زجر و عذاب با انواع شکنجه‌ها برای اعتراف‌گیری و نابودی هر انسانی با فکری متفاوت در هر سن و هر وضعیتی شایسته بود. مسئولان این نظام استبدادی بعدها گفتند مقصر خود قربانیان بوده‌اند که قانون‌شکنی می‌کردند و باعث می‌شدند با آنها به شکل افراطی برخورد شود.
اما سرانجام آنها که دستور حفر گورهای دسته‌جمعی داده بودند، فرمان کشتن مخالفان را زیر شکنجه می‌دادند و دانش‌آموزان را سربه نیست می‌کردند، در دادگاه محاکمه شدند؛ سال ۱۹۸۵، با صدها پرونده، ده‌ها شاهد، دادستان و وکیلانی دادخواه که تهدیدها نتوانست منصرف‌شان کند. قربانیان تقصیری نداشتند و قدرت بی‌حد حاکمان خودکامه از آنها موجودات شروری ساخته بود که با خون‌ریختن کشور را اداره می‌کردند.
دادگاه رفتار این نظامیان را «نسل‌کشی» خواند.
فیلم: آرژانتین ۱۹۸۵، روایت آن دادگاه.

اینستاگرام گوشه

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه + یازده =