January 7, 2023 at 09:12PM ‘s Post

@zhuanchannel

اینروزها خیلی میگوییم یا میشنویم که فلان‌کار عادی‌سازی است و نباید انجام شود. البته که من هم مثل خیلی از مردم از این مسئولین بیزارم و تلاششان برای عادی جلوه دادنِ اوضاع را میفهمم
ولی به‌نظرم این حساسیتمان روی عادی‌سازی، یک‌جاهایی دیگر واقعا حالت افراطی و زیاده‌روی پیدا کرده.

حتی گاهی شبیهِ نوعی زندگی‌ستیزی شده. اوضاع جوری شده که دیگر کسی در صفحه‌ی شخصی‌اش هم شوخی کند از نظر عده‌ای از ما عادی‌سازی کرده‌، عکس دمپختک بگذارد عادی‌سازی کرده‌، عکس تولد بچه‌اش را بگذارد عادی‌سازی کرده‌، عکس از مسافرتش بگذارد عادی‌سازی کرده‌…

خواهر من، برادر من، ول کنید بگذارید مردم زندگیشان را بکنند.
عادی‌سازی نمیکنند، دارند زندگیشان را میکنند.

همه دردمندیم. همه داغداریم. اگر هموطنی از ما، با همین شادیهای کوچک، روحش را و توانِ تاب‌آوری‌اش را زنده نگهداشته چرا توی ذوقش بزنیم؟

اصلا مگر "زندگی" و "آزادی" دو اصل از ارکانِ شعارِ "زن،زندگی،آزادی" نیست؟

حداقل مایی که به این شعار معتقدیم نباید با فشار آوردن به کسی که مثل ما فکر نمیکند "آزادی"اش را محدود کنیم تا بخشی از دلخوشیهای "زندگی"اش را سانسور کند.

به گواه آمار رسمی، انبوهی از آدمهایی که تا چندماه‌پیش از یک سلامت روانیِ حداقلی برخوردار بودند، بخاطر فشارهای روانی ماههای اخیر، کارشان به اضطراب و افسردگی و قرصهای آرامبخش کشیده.

حداقل در این وضعیت، کمتر به هم گیر بدهیم. سلامت‌روانی و اخلاقیِ هر ملتی مهمترین داشته‌ی آن ملت است. اگر حکومت انقدر بی‌وجدان است که اینچیزها برایش مهم نیست، حداقل برای خودمان مهم باشد…

@RadioLoo حمید باقرلو
By: via مجله هنرى ژوان

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 × دو =